Łoskot ostatniej z bram
  Ostatni niknie przechodzień
  W stronę spokojnych mórz
  Rusza srebrny żaglowiec
    A jeden maszt to jest wiara
  A drugi to nadzieja
  Zostałem na nabrzeżu
  Mnie na pokładzie nie ma
    Cudnie prostą melodię
  Próbuje mróz na szybach
  Za koronkową mgłą
  Misterium się rozgrywa
    A tutaj na rozdrożu
  Samotność wciąż szaleje
  I nijak stąd do wiary
  I nijak do nadziei
    Motyw - złego snu
  nogi skuwa lód
  zapraszali wszak
  - uśmiechnąć się
  - wyciągnąć dłoń
  - zejść
    Żaglował ktoś - sobie tobą
  Mówiąc tylko ty - ty i twój rozum
  I dryfujesz tak - człowiek bezludny
  - prosił wszak
  - uśmiechnij się
  - wejdź
    Przecież musi być stół
  I dobre oczy nad stołem
  Ulica kręta w dół
  I łuna nad kościołem
    Dotyk dziwnie znajomy
  Coś jak dziecięcy pokój
  Jedna dłoń jego to dobroć
  Druga dłoń jego to spokój
    Przecież musi być stół
  I dobre oczy nad stołem
  Ulica kręta w dół
  I łuna nad kościołem
    Cóż tam ten tłum dostrzega
  Trwający w zachwyceniu
  Coś mówi - spróbuj z nimi
  Coś mówi - zostań w cieniu.